28 VIII2017

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli” – recenzja

by joanna

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli” Nathanaela Johnsona to lektura dla tych, którzy nie znoszą gołębi, brzydzą się ślimaków i gardzą wronami. A także dla tych, którzy kochają miejską przyrodę i chcą ją poznawać. Wreszcie i dla tych, którzy tej przyrody nie zauważają.

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

Choć Nathanael Johnson mieszka w San Francisco i ma do czynienia z nieco innym klimatem, otaczają go rośliny i zwierzęta podobne do tych z europejskich miast. Dzięki swojej córce zaczął odkrywać miejską florę i faunę, co zaowocowało książką, w której dzieli się swoimi spostrzeżeniami. Johnson zasięga też rady specjalistów od danego gatunku, dzięki czemu otrzymujemy nieco głębszą wiedzę w poruszanych tematach. A pytań, które zadaje autor, jest bez liku.

Gołębie i wrony

Dwa – dla mnie – najciekawsze rozdziały książki dotyczą miejskich ptaków, które widzimy na co dzień również w polskich miastach. (Najmniej pociągające okazały się dla mnie mrówki).

Johnson próbuje przekonać siebie i czytelników, że gołębie zasługują na większy szacunek, niż go otrzymują, ale mam wrażenie, że idzie mu to jak po grudzie. Nie chcę zdradzać za wielu szczegółów (zwłaszcza że nie pozostawią Was obojętnymi), jednak autor nie przekonał ani siebie, ani mnie do tych ptaków.

Co innego krukowate. Mój podziw dla wron tylko wzrósł po przeczytaniu rozdziału o nich. Obserwowanie tych mądrych ptaków może zamienić się w sytuację, gdy to my zaczynamy być obserwowani. Wrony są jeszcze mądrzejsze niż myślimy, w dodatku lubią być przekorne i same sprawdzać, co zrobi człowiek, gdy go nabiorą.

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

Człowiek i natura

Co i rusz autor daje nam sygnały, że natura w mieście jest obecna i ma się całkiem dobrze. Przy odrobinie cierpliwości możemy nawet stać się miejskimi botanikami i znaleźć całkiem różnorodne źródła pożywienia roślinnego w postaci chwastów. Co oczywiście wymaga także pewnej ostrożności. Warto swoje poszukiwania zacząć  towarzystwie kogoś obeznanego z roślinami. To dotyczy również owoców drzew, niektórych zupełnie nieoczywistych, jak miłorząb japoński.

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

Tajemnice mikroświata

Co mają nam do powiedzenia mrówki czy ślimaki? Niektóre tajemnice – a może większość – tych mikrostworzeń wciąż są do odkrycia. Okazuje się, że o mrówkach wiemy wciąż mało, a co najlepsze, umiemy rozpoznawać tylko część gatunków. Obserwacja zwierząt żyjących blisko ziemi uczy cierpliwości, a jeśli robimy to razem z dziećmi, spostrzegawczość najmłodszych może nas wprawić w zdumienie.

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

Spodobał mi się minimalizm, jaki przyświeca lekturze. Autor zachęca do kupienia dużego szkła powiększającego jako głównego wyposażenia badacza mikroświata, natomiast do obserwacji ptaków przyda się lornetka. I to w zasadzie wszystko, czego nam trzeba do badania przyrody. W identyfikacji pomoże nam internet i przewodniki, które można wypożyczyć.

Zachęcam do sięgnięcia po „Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”, choć uprzedzam, że jest to książka napisana przez amatora i dla amatorów. Czyta się ją z przyjemnością i niejednokrotnie rozbawieniem (choć nie brak fragmentów nieco obrzydliwych). Polecam!

„Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli”

Nathanaej JohnsonWydawnictwo Vivante, Białystok 2017

Cena okładkowa 39,90 zł, na stronie wydawnictwa 25,90 zł

15 XI2015

Ładny gips, czyli kiedy dziecko złamie nogę…

by joanna

W piątek 13 listopada mieliśmy swoją małą katastrofę domową – starszy syn złamał nogę na zajęciach judo. Przesądni nie jesteśmy, ale skojarzenie nasuwało się samo…

gips_1

Nasz sześciolatek złamał piszczel i strzałkę lewej nogi, która zablokowała mu się między nogami innego chłopca (który leżał). Był bardzo dzielny, a bolało go strasznie, noga spuchła, nie można było jej wyprostować (bo bolała), udało się dopiero pod narkozą w szpitalu.

lewa_noga_zlamana_2

Generalnie piątek był do dupy, a teraz czeka nas 6 tygodni gipsu. Czyli prawdopodobnie przez 6 tygodni Julek będzie siedział w domu, chyba że nauczy się chodzić o kulach z gipsowym obciążeniem i absolutnym zakazem podpierania się złamaną nogą. Boję się zaległości szkolnych – choć Julek jest bystry i raczej wyprzedza program, szkoła nadaje nauce pewien rytm, który w domu będzie ciężko osiągnąć.

Co można robić ze złamaną nogą?

Gromadzę przepisy na dania wzmacniające zrastające się kości (już wiem o rosole na indyczych podrobach), Julek ma jeść też dużo wapnia i fosforu (jak powiedziała pani doktor, jarmuż i ryby), a jednocześnie szukam sposobów na zapewnienie rozrywki synowi przez kilkadziesiąt dni.

Na razie wymyśliłam tyle:

  1. Towarzystwo

Prawdopodobnie najważniejszy czynnik zdrowienia. Mama i tata oraz trzyletni brat to podstawa, ale będziemy musieli wymyślić jakiś system odwiedzin, który nie zmęczy pacjenta, a dostarczy mu dużo radości. Może poprosimy kolegów z klasy, żeby czasem zajrzeli po szkole? Przy okazji dowiemy się, co było na lekcjach.

  1. Książki

Podstawowy atrybut chorego. Czytane samodzielnie i czytane przez rodziców, ostatecznie w postaci audiobooka. Można się oderwać od bolącej nogi, ciężkiego gipsu, nudy i zniechęcenia. Mamy sporą bibliotekę w domu, ale wszelkie sugestie mile widziane!

polka_z_ksiazkami

  1. Łamigłówki

Nasz syn je uwielbia, zwłaszcza labirynty. Sam również układa zadania. Rysowanie labiryntów to jedna z jego ulubionych rozrywek.

zlamana_noga_2

Jeśli chcecie sprawić Julkowi przyjemność, wysyłajcie mu zeskanowane labirynty! Kontakt: organiczni[at]baranowscy.eu

Możecie też zostawiać je w sklepie Kooperatywy na Wilczej 29a w Warszawie.

labirynt_julka

Julek na pewno ogromnie się ucieszy, im trudniejsze, tym lepsze!

  1. Gry planszowe

Chińczyk, grzybobranie, memo, warcaby, dobble – będziemy grać do znudzenia. A potem może zaczniemy znowu robić własne gry? Planszówki są świetne, bo wciągają, zabijają czas, uczą strategii i… przegrywania. Jeśli macie dobry pomysł, jakie planszówki czy po prostu gry będą dobre dla sześciolatka (i może przy okazji dla trzylatka), piszcie!

chinczyk1

  1. Muzyka

Oczywiście najlepiej na żywo. Ze śpiewem. Tyle że my – starzy – nie bardzo się w tym sprawdzamy. Młodszy brat daje czadu na akordeonie i gitarze oraz instrumencie perkusyjnym, którego nazwy nie znamy (wszystkie trzy dostał na urodziny i mam nadzieję, że napiszę Wam o tych muzycznych prezentach), śpiewa też nieźle.

gitara_i_akordeon_1

Kiedy się zmęczy, puszczamy Dubiozę Kolektiv.

Jakie są Wasze sposoby na uśmiech unieruchomionego dziecka? (Rodzicom też się czasem ten uśmiech przyda…). Piszcie do nas, Julek na pewno się ucieszy, że o nim myślicie!