Zwiedzanie poza sezonem – Budapeszt zimą

Budapeszt zimą – kolejny raz wybraliśmy się na rodzinne ferie zimowe zwiedzać inne kraje. Uważam, że dobrze przygotowany wyjazd poza sezonem może dostarczyć wielu znakomitych wrażeń. Wymienię Wam wszystkie wady tego rozwiązania i niewątpliwe zalety.

A tu przeczytacie o naszym zimowym zwiedzaniu Berlina i zimowej wyprawie do Litwy, Łotwy, Estonii i Finlandii.

Dlaczego właśnie Budapeszt

Większość moich pomysłów na zwiedzanie pojawia się spontanicznie, ale zawsze wiąże się to z jakąś historią, tęsknotą albo silną potrzebą zobaczenia czegoś nowego. Węgry pod wieloma względami są atrakcyjne (mówię tu o wszystkim poza polityką). Mam tam bliską rodzinę i to była też okazja, żeby się z nią zobaczyć. Poza tym w Budapeszcie byłam jako małe dziecko i właściwie nic z tego wyjazdu nie pamiętałam. Pomyślałam, że to jest dobry moment.

Poza sezonem, czyli kiedy?

Węgierskie dzieci nie mają ferii zimowych, wolny od szkoły jest czas okołobożonarodzeniowy. W styczniu jest już po wszystkich świątecznych jarmarkach, ludzie wracają do normalności. W tym roku Budapeszt był zasypany śniegiem i to było dość wyjątkowe, choć my przyjechaliśmy już na śnieżne resztki.

W samym Budapeszcie spędziliśmy 4 dni – od poniedziałkowego wieczoru do piątkowego południa, w ostatnim tygodniu stycznia. To wystarczający czas, żeby zobaczyć najważniejsze miejsca.

W stronę Węgier jechaliśmy przez Wiedeń, gdzie spędziliśmy dwie noce, jednak trafiliśmy na zły moment i miasto nas nie urzekło. Stolica Austrii w styczniu to nie to, a może chodziło o aurę – tu mieliśmy po prostu pecha. Do Wiednia wrócimy kiedyś latem.

(Chyba) wszystkie wady zimowego zwiedzania

Zacznę od tego, że nasze zimowe wyjazdy planuję jak najpóźniej, żeby choć minimalnie wydłużyć dzień. Pojechaliśmy na południe, więc i tak zyskiwaliśmy parę minut, a to może mieć znaczenie, kiedy chcesz obejrzeć np. zachód słońca nad Dunajem. Niestety, dzień jest krótszy niż latem.

Jest też oczywiście zimno – natomiast nie uważam tego za wadę, bo wszystko można zorganizować tak, żeby to zimno nam nie doskwierało.

Pogoda jest kapryśna i raczej nie warto liczyć na spacery w słońcu. Pół biedy, jeśli po prostu jest szaro – my trafiliśmy na jeden piękny dzień i resztę deszczowych. Masz pomysł na spacer, rejs, punkt widokowy – wszystko może się zepsuć w jednej chwili. Tu potrzebna jest pełna elastyczność, żeby zmienić plan.

Zwiedzanie miasta zimą to patrzenie na zupełnie inne miejsce niż wiosną czy latem. I nie mówię tu nawet o tym, czy jest ładniejsze czy brzydsze: po prostu kiedy nie ma zieleni, drzewa są pozbawione liści, zmienia się perspektywa. Widać więcej i dalej. Obnaża się czysta tkanka miejska. Jeśli jest śnieg, to jakaś część miasta ukrywa się przed naszym wzrokiem. Nie wszystkie miasta są atrakcyjne przez cały rok – Budapeszt według mnie zdał ten egzamin mimo braku śniegu.

Poza sezonem część atrakcji jest niedostępna (doświadczyliśmy tego w Wiedniu). Nie działają różne zewnętrzne instalacje, fontanny są wyłączone, część punktów gastronomicznych jest zamknięta. Trzeba zwracać uwagę na zmianę godzin otwarcia miejsc, które chcemy zobaczyć.

Zwiedzanie Budapesztu zimą

Czas przejść do zalet. Pokażę Wam nasz trzydniowy plan zwiedzania, który ulegał modyfikacjom, udało nam się jednak zobaczyć prawie wszystko, co zaplanowałam (nie wszędzie weszliśmy).

Zaletą zwiedzania poza sezonem są oczywiście koszty wynajmowania mieszkania i dostępność ofert. Spędziliśmy cztery noclegi w mieszkaniu z Bookingu – miałam w czym wybierać, mogłam na spokojnie sprawdzać opinie, szukać dobrze skomunikowanego miejsca, gdzie nie tylko się wyśpimy, ale też odpoczniemy i przygotujemy posiłki. Ważny był też parking (wyznaję zasadę, że ograniczamy parkowanie za granicą poza strzeżonymi lub zamykanymi parkingami). Trafiliśmy chyba nie najgorzej, w dzielnicy Ferencváros.

Przyjechaliśmy w poniedziałek po południu i nie zwiedzaliśmy niczego – odwiedziliśmy moją siostrę cioteczną i jej synów pod Budapesztem.

 

Budapest Card

Zdecydowanie warto wykupić sobie kartę turystyczną Budapest Card, link do strony – podaję adres do oficjalnej strony (takiej najbardziej oficjalnej).

Karta miała być dostępna w maszynach sprzedających bilety komunikacji miejskiej, ale ta opcja była zablokowana – musieliśmy poszukać kiosku, gdzie takie karty sprzedają ręcznie. Okazało się, że karty są sprzedawane przez różnych pośredników (cena jest ta sama), natomiast znaleźliśmy ich dopiero w ścisłym centrum.

Kupiliśmy wersję 72 h (zwykłą, nie plus), która zapewniała nam przejazdy komunikacją miejską i niektóre atrakcje bez dodatkowych opłat. Koszt takiej karty to 27 990 Ft (dziś trochę ponad 300 zł).

Wtorek – rejs po Dunaju

To był nasz pierwszy dzień i zdecydowanie najpiękniejszy – słońce świeciło od rana do wieczora.

Dobrze się złożyło, bo akurat zaplanowaliśmy rejs po Dunaju. Mieliśmy go w ramach naszej karty turystycznej. Trwał około 1,5 h – niestety nie zatrzymaliśmy się na Wyspie Małgorzaty, ponieważ poziom wody na to nie pozwalał (a mieliśmy wysiąść na wyspie i ją zwiedzać na rowerach miejskich).

Rejs jest wspaniałą okazją do obejrzenia sobie obu brzegów Dunaju z perspektywy rzeki. Jeśli traficie na dobrą pogodę, z dobrą widocznością, zobaczycie najważniejsze mosty i budynki odbijające się w rzece. (Następnym razem koniecznie popłyniemy wieczorem, wtedy rejs ma zupełnie inny wymiar).

Po wyjściu na brzeg poszliśmy zobaczyć pomnik Buty na brzegu Dunaju, niezwykłe upamiętnienie Żydów zamordowanych przez strzałokrzyżowców w 1944 i 1945 roku. (Warto poczytać o tym, jak wyglądała sytuacja Żydów podczas II wojny światowej na Węgrzech).

Potem wypożyczyliśmy sobie miejskie rowery (w Budapeszcie działają cały rok) i pojechaliśmy na langosza. Znalazłam restaurację, gdzie można zamówić bezglutenowego langosza. Bardzo chciałam spróbować tego węgierskiego dania i cieszę się, że udało mi się znaleźć restaurację podającą go również w wersji bg. Pogoda była tak ładna, że zjedliśmy przy stoliku na dworze (do stolików wewnątrz była zresztą duża kolejka).

Pojechaliśmy jeszcze na ulicę Petőfiego do sklepu z lokalnym rękodziełem Magma. Jeśli szukacie pamiątki, która będzie czymś więcej niż plastikowym badziewiem, bardzo polecam to miejsce. Kupiłam tam sobie dwie rzeczy artystki lantos_judit: ceramiczne kolczyki-domki oraz domek do postawienia.

O zachodzie słońca umówiliśmy się z moim kuzynem Viktorem na Moście Petőfiego, skąd podziwialiśmy nadchodzący zmrok. Budapeszt wieczorem zamienia się w miasto świateł, które warto podziwiać z któregoś z punktów widokowych. My weszliśmy na Wzgórze Gellerta, skąd podziwialiśmy oświetlone mosty nad Dunajem.

Na koniec tego długiego dnia pojechaliśmy do Term Świętego Łukasza (wstęp mieliśmy z naszą kartą turystyczną). Niestety na miejscu okazało się, że 13-latek Stefan nie może wejść, bo bardzo skrupulatnie sprawdzali datę urodzenia – wejście jest od 14. roku życia. Stefan musiał wrócić sam do naszego domu (około godziny drogi!). Julek posiedział z nami trochę, ale dość szybko się znudził i też za jakiś czas wrócił.

Wygrzaliśmy się więc we dwoje w gorących, śmierdzących siarką wodach, posiedzieliśmy w saunie i rozmiękliśmy. Nie wiem, czy tak jest zawsze, ale budowa basenów sprawia, że każdy hałas niesie się echem i jest bardzo głośno.

Na koniec kupiłam sobie jeszcze błoto lecznicze wydobywane z koryta rzeki Cisy (jeszcze nie użyłam).

Środa – dwie świątynie

Ten dzień zaczęliśmy od odwiedzin chłopców z ulicy Pawła (dawniej z Placu Broni). Pomnik bohaterów powieści Ferenca Molnára jest blisko miejsca opisanego w książce. Niestety pogoda była już niezbyt przyjemna – cały dzień siąpił na nas deszcz.

Kolejnym punktem była Wielka Synagoga przy ulicy Dohány. W Budapeszcie jest kilka synagog do zwiedzania, ta jest druga albo trzecia na świecie pod względem wielkości – są różne dane. Jeśli interesuje Was, jak wygląda – a jej wnętrze jest inspirowane kościołami i meczetami – w sezonie turystycznym sprawdźcie dostępność biletów.

Z synagogi poszliśmy do Bazyliki św. Stefana, która jest największym kościołem w Budapeszcie. To także obowiązkowy punkt zwiedzania stolicy Węgier, zwłaszcza jeśli podróżuje się ze Stefanem.

Bazylikę budowano z przeszkodami (podczas budowy m.in. zawaliła się ogromna kopuła) przez kilkadziesiąt lat XIX w. Konsekrowano w 1905 roku. Ponieważ bazylika jest ogromna, a postanowiono budować ją blisko Dunaju na dość słabym gruncie, musi mieć fundamenty sięgające trzech pięter w dół.

Jej patronem jest – jakżeby inaczej – pierwszy król Węgier Stefan. Można wpaść i uścisnąć mu prawicę, wystawioną jako relikwia na specjalnym ołtarzu (dobra, żartuję, nie da się jej dotknąć).

Z bazyliki udaliśmy się do wielkiej hali targowej.

Zbudowana w latach 1894–1896, jest owszem ciekawym budynkiem, ale w środku oferta nie jest aż tak bogata, jak się spodziewałam. Na parterze rządzi papryka i wędzona słonina, na piętrze króluje wszelkie możliwe badziewie pamiątkowe, a w podziemiach jest Aldi. Na pewno można tu dostać dobrą paprykę, świeżą i suszoną, w tym wędzoną. Oraz pasty paprykowe w tubkach.

Wpadłam jeszcze ze Stefanem do pobliskiego sklepu Rubika. Moglibyśmy z niego nie wychodzić, bo Stefan jest świetny w układaniu kostki, a w sklepie były dostępne wszystkie możliwe typy (9 x 9 itd.).

Wróciliśmy w końcu do domu na obiad, a potem ja i Tadek udaliśmy się do świątyni sztuki nowoczesnej.

Uważam, że nie da się poznać miasta/kraju bez zobaczenia, co pokazują w muzeum ze sztuką. Nie zawiedliśmy się (choć z naszą turystyczną kartą mieliśmy wstęp tylko na jedno piętro z trzech).

Ludwig Múzeum mieści się w ciekawym budynku, w którym jest też ogromna hala koncertowa. Zwiedziliśmy tylko wystawę stałą, było to bardzo dobre doświadczenie – polecam! A jeśli macie czas zobaczyć wszystkie ekspozycje, to na pewno warto.

Czwartek – w jaskini

Ten dzień zaczęliśmy od jaskini Pálvölgyi – jaskiń w okolicach Budapesztu jest kilka, ta była w naszym pakiecie turystycznym.

Bardzo ciekawe przeżycie, zwłaszcza że mogliśmy oglądać zimujące nietoperze (trochę dziwne, że tak można – w Polsce by to nie przeszło). Pogoda była tak zła, że zwiedzanie jaskini było chyba najlepsze, co mogliśmy wybrać…

Po jaskini poszliśmy zerknąć na amfiteatr rzymski.

W Budapeszcie jest co oglądać, jeśli lubi się antyczne pozostałości po dawnym imperium, ale do tego potrzeba trochę więcej czasu. Rzymskie ruiny, częściowo zrekonstruowane, leżą głównie na północy miasta. Zahaczyliśmy o skrawek tej historii. Kiedyś chętnie zobaczę muzeum Aquincum.

Pogoda nie chciała się poprawić, więc spacery odpadały. Zjedliśmy na mieście lunch i ruszyliśmy dalej.

Najstarszą linią metra w Europie kontynentalnej przejechaliśmy na Plac Bohaterów, przy pięknej pogodzie na pewno byśmy go sobie pooglądali, tak jak i Zamek Vajdahunyad.

Naszym celem był Węgierski Dom Muzyki, który zaprojektował japoński architekt Sou Fujimoto. Budynek jest bardzo ciekawy, latem musi być jeszcze ciekawszy z zewnątrz.

Zwiedziliśmy interaktywną wystawę poświęconą historii muzyki, węgierskiej i światowej. Ze względu na węgierskość na pewno węgierscy boomerzy bawią się tam lepiej od polskich, ale i tak było fajnie.

Koniec tego dnia był dość nieoczekiwany: poszliśmy obejrzeć minipomnik kostki Rubika, a ostatecznie przeszliśmy wzgórze zamkowe i obejrzeliśmy m.in. Basztę Rybacką i kościół Macieja (z zewnątrz). Chłopcy byli już bardzo zmęczeni i nie mieli ochoty na spacery, więc część rzeczy zobaczyłam tylko z Tadkiem. Spacer jest koniecznie do powtórzenia latem (co oznacza tłumy turystów, ale coś za coś). Wieczorem Wzgórze Zamkowe jest pięknie podświetlone i stanowi też dobry punkt widokowy na Dunaj.

Czego nie obejrzeliśmy, a warto?

Przy następnej okazji chciałabym zobaczyć więcej ruin rzymskich oraz dokładnie obejrzeć Wzgórze Zamkowe, a także wejść do Kościoła Macieja. Na pewno warto obejrzeć Wyspę Małgorzaty, najlepiej pojeździć po niej rowerem. I w ogóle więcej zobaczyć na zewnątrz, przy dobrej pogodzie.

Nie weszliśmy na kopułę Bazyliki św. Stefana, bo pogoda była beznadziejna. Podobno to bardzo dobry punkt widokowy.

Budapeszt zimą ma swoje uroki i zalety. Jestem bardzo zadowolona z naszego zwiedzania stolicy Węgier. Nie zobaczyliśmy wszystkiego, co było w planie, ale nie szkodzi. Myślę, że dużo przeżyliśmy, a wartością bezcenną było spotkanie z rodziną. (Z Budapesztu pojechaliśmy odwiedzić moją ciocię w Dunaújváros, z którego wracaliśmy już do Polski).

Jeśli byliście w Budapeszcie, napiszcie, co Wam się podobało. A jeśli stolica Węgier wydawała Wam się niezbyt atrakcyjnym kierunkiem, to mam nadzieję, że trochę to zmieniłam!