Bilbao i okolice w trzy dni. Ocean, góry, zieleń i sztuka

Bilbao może zaskoczyć. Zwiedziłam to miasto i jego okolice według planu na 3 dni, jednak już zamierzam tam wrócić. Tym razem z rodziną. Pretekstem jest sierpniowe zaćmienie Słońca, które w części Hiszpanii będzie całkowite. Dlaczego Bilbao? Ponieważ w sierpniu tu można odetchnąć od upału.

Chciałam odwiedzić Kraj Basków od dawna. Dlaczego? Bo tam jeszcze nie byłam. Trochę też dlatego, że ten region bardzo różni się klimatem od reszty kraju. Jest górzysty, jednocześnie leży nad oceanem, często tu pada, jest zielono i pięknie. Jeśli chcecie poczuć wyjątkowość Euskal Herria, przeczytajcie książkę „Patria” Fernanda Aramburu albo obejrzyjcie serial na jej podstawie.

Ze wszystkich miast Kraju Basków Bilbao jest najłatwiej dostępne z Polski (bezpośrednie loty). Choć myślałam do Donostii (San Sebastian) albo Santanderze, ostatecznie poleciałam do Bilbao i spędziłam tam trzy noce.

(Nasz letni plan zakłada nieco inną drogę, lecimy do Madrytu, gdzie jesteśmy trzy dni, i stamtąd jedziemy autobusem do Bilbao. A to dlatego, że w sezonie bilety lotnicze są bardzo drogie).

Dzień pierwszy: efekt Bilbao

To miasto znane jest przede wszystkim z muzeum sztuki nowoczesnej, które otwarto w 1997 roku. Imponujący budynek Muzeum Guggenheima, który po prostu trzeba zobaczyć, zaprojektował kanadyjsko-amerykański architekt Frank O. Gehry. Nazwa muzeum pochodzi od amerykańskiej fundacji Solomona R. Guggenheima, która gromadzi dzieła, promuje i bada sztukę współczesną.

Otwarcie muzeum sprawiło, że miasto, które borykało się z bezrobociem i ogólnie kryzysem po upadku zakładów przemysłowych, nagle stało się celem turystycznym i odżyło. Ta historia zaowocowała ukuciem terminu „efekt Bilbao” na zjawisko społeczno-ekonomiczno-kulturowe, polegające na rozwoju miasta dzięki ogromnej inwestycji w jeden, ale za to imponujący budynek.

Sama zaraz po locie, ledwo wysiadłam z autobusu jadącego z lotniska, zobaczyłam to najsłynniejsze cudo. Mówi się, że budynek przyciąga bardziej niż jego zbiory, ale zapewniam, że warto wydać 18 euro i obejrzeć zarówno zbiory, jak i wnętrze budynku. Mimo niewyspania spędziłam tam chyba ze 2,5 h. I wracałam jeszcze w okolice kilka razy.

Podobno Muzeum Guggenheima jest pokryte 42 875 tytanowymi płytkami. Z zewnątrz wygląda niesamowicie, a w zależności od pory dnia czy pogody jego ściany zmieniają barwę, co zmienia też nasz odbiór budynku. Nie zapomnijcie obejrzeć rzeźb zewnętrznych! Najsłynniejsze to dzieło Louise Bourgeois „Maman” z1999 roku, ogromny pająk nad samą rzeką, oraz gigantyczny pies wykonany z kwiatów (akurat był w remoncie).

Tuż obok muzeum mieści się jedno z tylko dwóch (serio) miejsc, gdzie można kupić bardzo wygodną kartę do przemieszczania się niemal wszelkimi pojazdami komunikacji publicznej po Bilbao i okolicach, w całej prowincji. Karta działa także na kolej linową. Bilbao Bizkaia Card jest dostępna w trzech wariantach: 24h: 10 €, 48h: 15 € i 72h: 20 €. Nie ma żadnych zniżek dla dzieci itp. Aktywujemy ją w kasowniku np. w metrze i od tego momentu jest ważna przez określony czas.

Stacje metra w Bilbao zaprojektował Norman Foster, mieszkańcy nazywają je Fosterios. Pierwsza linia ruszyła w latach 90. ubiegłego wieku. Większość stacji wygląda tak samo: jak betonowy bunkier.

Popołudnie na moście, wieczór na plaży

Po tym, jak zameldowałam się w hotelu i zjadłam obiad (tu uwaga: jeśli nie jesz mięsa, będzie ci tu ciężko; jeśli nie jesz glutenu i mięsa, to w restauracji praktycznie nie zjesz niczego), pojechałam obejrzeć Most Biskajski (Puente de Vizcaya), który znajduje się na północ od miasta. Ten słynny, pierwszy na świecie most gondolowy wznosi się ponad ujściem rzeki Nervión. Łączy dwie miejscowości: Portugalete i Getxo. Jego konstrukcja jest naprawdę wyjątkowa i zachwycająca. Most Biskajski powstał w 1893 roku, zaprojektował go Alberto Palacio, uczeń Eiffle’a, stąd zapewne bardzo „żelaziste” wrażenie. Warto pamiętać, że jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Za 55 eurocentów można wsiąść do gondoli i przedostać się na drugi brzeg rzeki. Gondola przypomina bardziej prom, ale wiszący – może przewozić pieszych i samochody. Kursuje co kilka minut, nad wodą przejeżdża przez około 1,5 minuty.

Równie ciekawe jest zwiedzanie mostu na górze (płatne kilka euro). Niestety turystów obsługuje jedna stara, ciasna winda i nawet poza sezonem trochę czeka się na wjazd. W dodatku na most można się dostać tylko z jednej strony. Mogę się tylko domyślać, co dzieje się w sierpniu!

Z góry można podziwiać rozlewisko rzeki, a także miejscowość Getxo. Konstrukcja gondoli przesuwa się pod nami, co jest bardzo ciekawym doznaniem. Stąd możemy przejść się po Getxo, dojść do tamtejszej plaży (która właściwie jest nad rzeką), podziwiać malownicze miasteczko. Ja wybrałam inny cel: plaża La Arena.

Pierwszy dzień w Bilbao zakończyłam wizytą na plaży La Arena niedaleko ujścia rzeki Nervión.

Był październik, plaża pusta – nie licząc spacerowiczów z psami – a ocean ciepły i przyjemny. Liczę na to, że przyjedziemy tu latem.

Dzień drugi: drugi brzeg rzeki

Ten dzień zaczęłam od przejechania się Funicular de Artxanda, wjechałam na wzgórze, żeby podziwiać miasto z góry.

Kolejka, którą uruchomiono w 1915 roku, jest niesamowita, tory są bardzo stromo, ale nie cały czas pod tym samym kątem, więc wagonik nie trzyma jednej płaszczyzny. Bardzo dobra zabawa!

Widok z góry jest bardzo ciekawy, przy dobrej pogodzie widoczność jest świetna i można popatrzeć na miasto z góry.

Po zjechaniu ze wzgórza postanowiłam pochodzić po starej części Bilbao i wdrapać się do katedry Nuestra Señora de Begoña, gdzie udało mi się pobyć dosłownie 5 minut (bo sjesta i do widzenia). Tu na pewno wrócę na dłużej – warto, kościół był budowany od 1511 roku przez około 100 lat, w stylu gotyckim i renesansowym. To chyba najważniejsza świątynia w Bilbao. Jeśli planujecie ją odwiedzić, sprawdźcie koniecznie, jaki jest rozkład mszy i sjest.

Po ulicach starego miasta najlepiej po prostu pochodzić bez planu. W sezonie pewnie jest tu mnóstwo ludzi, okolica jest bardzo turystyczna, dużo jest sklepów z pamiątkami. (Uwaga, tu nacięłam się na to, że jest coś takiego jak poczta turystyczna, ze swoimi znaczkami i zielonymi skrzynkami w sklepach. Jeśli chcecie wysłać kartkę, kupcie dla świętego spokoju znaczki na poczcie).

Czego nie zobaczyłam? Kościoła San Antón z końca XV wieku – mam nadzieję, że tym razem uda mi się go odwiedzić. A także bazylikę katedralną św. Jakuba, do której nie weszłam, bo wstęp był płatny. Myślę, że następnym razem zajrzę do środka tej świątyni budowanej w XIV–XV wieku, uznawanej za najstarszy budynek w Bilbao. Przy okazji: naprzeciwko św. Jakuba znalazłam fajny sklep z pamiątkami. (Tu znów szukałam obiadu, skończyło się na frytkach z sosem).

Zajrzałam także do polecanego Mercado de la Ribera, ale nie zrobiło na mnie wrażenia.

Pochodziłam chwilę nad rzeką i wsiadłam w tramwaj, który ma ciekawą, widokową trasę. Wysiadłam blisko Muzeum Guggenheima, gdzie pospacerowałam sobie wzdłuż rzeki. Podziwiałam rzeźby, których na bulwarze jest co niemiara.

Na koniec wylądowałam w pięknym parku Parque Doña Casilda Iturrizar, gdzie zaległam na leżaku i prawie zasnęłam.

Dzień trzeci: poza Bilbao

Wykupiłam sobie sześciogodzinną wycieczkę obejmującą trzy miejsca: kościół San Juan de Gaztelugatxe, Mundaka i Guernica.

Zanim Gaztelugatxe stało się sławne dzięki serialowi „Gra o tron”, było po prostu przepiękną wyspą w rezerwacie przyrodniczym Biotopo Protegido de Gaztelugatxe, na której prawdopodobnie templariusze w IX albo X wieku zbudowali kościół.

Żeby dostać się do kościoła, trzeba zejść z nabrzeża, a potem wejść przez most i po schodach na górę skalnej wyspy. Muszę przyznać, że z ciężkim aparatem w plecaku nie było to takie hop siup. Zwłaszcza wracanie stromą drogą do autokaru dało mi w kość (zrobiło się naprawdę ciepło).

Kościół na górze był zamknięty, zajrzeliśmy do niego tylko przez szybę.

Mocno zmachani i spoceni, wróciliśmy do autokaru i przejechaliśmy do Mundaki, ukochanego miejsca surferów. Zeszłam sobie nad wodę, obejrzałam mocno cofnięty ocean i pozbierałam kilka ciekawych muszli. Mieliśmy bardzo mało czasu na obejrzenie czegokolwiek, więc po prostu nigdzie nie poszłam.

Ostatnim przystankiem była Guernica y Luno, czyli Gernika, uważana za najstarszą stolicę Kraju Basków i uwiecznioną przez Picassa w jego słynnym antywojennym obrazie.

W 1987 roku Gernika uzyskała tytuł symbolicznego miasta pokoju.

Obejrzeliśmy tylko kawałek miasta, przede wszystkim reprodukcję obrazu Picassa w postaci muralu, dąb pokoju oraz pomnik Bakearen Oroigarria/Monumento a la Paz (autor to Eduardo Chillida).

Żałuję, że było tak mało czasu na Gernikę, po spacerze wsiedliśmy do autokaru i wróciliśmy do Bilbao. Do Gerniki zamierzam wrócić – pociąg z Bilbao jest bardzo tani i dość szybki. Dobre połączenie jest też z Bermeo i Mundaką – jeśli czas, siły i pogoda nam pozwolą, to pojedziemy również tam.

Po wycieczce postanowiłam nie wracać do hotelu. Zjadłam coś i postanowiłam obejrzeć Azkuna Zentroa – Alhóndiga Bilbao, coś w rodzaju centrum sztuki i rozrywki. Na parterze była wystawa (nieoświetlona, więc zdjęcia nie wyszły), a na samej górze taras (trochę przereklamowany). Wszystko bez biletów. Miejsce przereklamowane!

Wreszcie wróciłam do hotelu i zaczęłam planować ostatni dzień w Bilbao.

Dzień czwarty: pożegnanie z Bilbao

Ostatniego dnia wsiadłam w metro i pojechałam nad ocean, a właściwie takie miejsce pomiędzy rzeką a oceanem. Przystanek Neguri w Getxo okazał się bardzo bogatym przyczółkiem Bilbao, pełnym bardzo eleganckich domów.

Sama plaża jest sympatyczna, ale widok na przemysłowe nabrzeża jakoś psuł atmosferę. Zamiast moczyć nogi pozbierałam ciekawe muszle.

Wróciłam do hotelu i z bagażem pojechałam do miasta, żeby obejrzeć muzeum sztuk pięknych. Niestety jest w przebudowie i czynna jest tylko część wystawy, za to wejście jest za darmo. Nie ma dostępu do klasyków typu Goya, jest trochę współczesności (oczywiście warto).

Plany na kolejną wizytę

Ponieważ w Bilbao będziemy sześć dni, a nie trzy i pół, mam dużo pomysłów, co zobaczyć z rodziną. Przede wszystkim kusi mnie odwiedzenie którejś z jaskiń, gdzie zachowały się malunki naszych przodków sprzed 20 tysięcy lat. Nie ma szans na Altamirę, więc trzeba zadowolić się czymś mniejszego kalibru. Najbardziej dostępna jest El Pendo, ale bez samochodu będzie ciężko, więc jeszcze się nad tym zastanawiam. Jeśli się nie uda, zostanie nam zwiedzanie Santadera.

Musimy znaleźć dobre miejsce na oglądanie zaćmienia Słońca 12 sierpnia – szukam lokalizacji, gdzie widok będzie najlepszy. O ile oczywiście pogoda pozwoli.

Poza tym chcę zwiedzać różne plaże. Muszą to być plaże rekreacyjne, nie dla surferów. La Arena to jedna z nich. Nie mogę się doczekać!